En la tutoría de 3º PMAR, vimos Her, una película americana premiada en el año 2013 con el óscar al mejor guión original. Nos encantó.
Theodor, en un escenario futurista, inicia una relación sentimental con un programa extremadamente sofisticado (Samantha) de inteligencia artificial. La relación evoluciona, y, poco a poco, salen a relucir todas las sombras emocionales y comunicativas que el protagonista carga en su mochila psicológica.
¿Puede el amor subsistir sin un sustrato físico, algo tangible y cotidiano? ¿Resulta el amor platónico un mero escapismo de nuestra diaria responsabilidad de gestión emocional? ¿Suponen las amistades y los afectos "virtuales" una tapadera para no asumir la vida real? ¿Somos seres verdaderamente madurosa para afrontar los retos del afecto y el amor?
O curso pasado celebramos o Día do Inventor e da Inventora dentro do proxecto "Descubrimentos e Inventos". Recordaredes que, ese día, tamén comezamos o concurso Descubre as mulleres, no que tiñades que averiguar quen era a muller da foto e a que se adicaba.
Esta foi a primeira foto: Hedy Lamarr, actriz, pero tamén inventora do que se chamou "espectro ensanchado por salto de frecuencia", un sistema de comunicación que é a base de tecnoloxías como a Wifi ou o Bluetooth.
Hoxe lembrámola porque un documental, Bombshell: The Hedy Lamarr Story, dirixido por Alexandra Dean e producido por Susan Sarandon, recupera a faceta investigadora desta muller extraordinaria. Estréase o 24 de novembro.
En nuestra infancia todas y todos hemos tenido sueños increíbles, hemos imaginado mundos imposibles habitados por seres extraordinarios; esa capacidad se va perdiendo con los años y solo algunas pocas personas adultas conservan ese don, de entre ellas, un porcentaje muy pequeño se dedica a explotarlo y compartirlo con los demás, y de entre ese reducidísimo grupo hay auténticos genios como Tim Burton, capaces de crear esos mundos para que el público pueda sentir durante unos momentos mágicos que todo puede ocurrir.
La magia de Tim Burton nos ha acompañado a lo largo de muchos años, algunas hemos crecido con ella desde que nos enamoramos de su actor fetiche, Johnny Depp en "Eduardo Manostijeras" y deseamos fervientemente que algún ser tan excepcional como ese personaje hiciese nieve para hacernos sonreír. El mundo que imagina Tim Burton no tiene límites, puede reproducir guerras interplanetarias, como en "Mars Attacks", trasladarnos a un divertido inframundo en "La novia cadáver", al que nos gustaría pertenecer sin duda, sobre todo, si podemos bailar con los personajes de "Beetlejuice", hacernos desear que se acabe la Navidad, si es Jack Skellington quien nos la roba, o atreverse muy frecuentemente a versionar clásicos, desde Roal Dahl ("Charlie y la fábrica de chocolate"), hasta Washington Irving ("Sleepy Hollow"), sin olvidar a Mary Shelley ("Frankenweenie") y a Lewis Carrol ("Alicia en el país de las maravillas" y "Alicia a través del espejo"). Se atrevió también, con gran fortuna comercial, aunque muchas críticas negativas, a hacer un remake de la película "El planeta de los simios", así como varias de la serie de la franquicia de la DC Comics, dedicada al personaje de Batman.
Su sello se ve en todas las películas que dirige e incluso en las que solo produce. Sus atormentados, pálidos y ojerosos personajes, sus ambientes góticos, el contraste de colores, la música clásica, la nieve (incluso en Florida),.. el romanticismo, en el más artístico sentido de la palabra. A eso hay que sumarle la presencia, casi ritualista de sus actores y actrices fetiches. La alianza más productiva, sin duda, es la que mantiene con Johnny Depp, con quien ha colaborado en ocho ocasiones (todas ellas, éxitos de taquilla y crítica), pero no menos prolífera fue su unión con la que fue su pareja, Helena Bonham Carter, con quien llegó a trabajar hasta seis veces. Destacan también las recurrentes apariciones de Michael Keaton o Christopher Lee y, por supuesto, la más reciente incorporación a su tétrico mundo, Eva Green, una actriz, que sin duda ha nacido para formar parte de ese rico imaginario romántico.
Es ella la protagonista de esta nueva película del director. Acabada de estrenar es ya un éxito de taquilla y la presencia de este precioso y enigmático rostro, es uno de los motivos fundamentales para verla. Los efectos especiales son tan sutiles, que el mundo que nos presenta esta vez el director es aun más creíble que en sus anteriores creaciones, todos los detalles están presentados con suma elegancia, desde la transformación en pájaro de su protagonista hasta la puesta en marcha de un barco hundido cien años atrás. El guion no tiene desperdicio e, incluso para una paranoica de los errores en las películas con saltos temporales como la que ahora os escribe, todo queda totalmente atado y sin fisuras. La temática de la persecución de seres con poderes diferentes no es nueva, así como la protección de estos en hogares especiales, pero el enfoque y la ternura con los que se presenta la temática, nos permite también reflexionar sobre los niños y niñas incomprendidos, aislados y, por desgracia, a veces acosados, por tener unas características que los hacen diferentes a la mayoría y a lo socialmente aceptado.
Así, más allá de una estética envolvente y cautivadora, unos argumentos adictivos y la incorporación de todos los elementos fantásticos, Tim Burton y sus creaciones deben ser vistos también como mecanismo de revisión de nuestro entorno para luchar cada día por la inclusión social efectiva y total.
Mariola Rodríguez González, ferviente seguidora de Tim Burton.
Con The Hateful Eight Tarantino volve facer as delicias do seu público incondicional, sempre fiel ao seu estilo e conservando as marcas da casa, como son, entre outras, o macabro sentido do humor, os litros e litros de sangue, un entramado argumento cheo de xiros inesperados e, por suposto, as colaboracións do compositor de moitas das súas películas, Ennio Morricone e do seu inseparable actor fetiche, Samuel L. Jackson.
O músico italiano xa fora un acerto nas dúas entregas de Kill Bill e Django unchained, máis recente. Este compositor foi famoso nas décadas dos 60, 70 e 80 polos espaguetti western (aínda que con outros xéneros, cuxas bandas sonoras serán lembradas como obras mestras, entre elas a da Misión), caera no esquecemento, xunto co xénero principal para o que compoñía. A participación nas bandas sonoras de Kill Bill volveuno situar na alta escena cinematográfica. Froito da nova combinación, Morricone gañou o seu primeiro Oscar, despois de varias nominacións e aos 87 anos de idade, o cal merece mención especial, tendo en conta as poucas nominacións dos filmes de Tarantino, a pesares das sús boas críticas. Este ano a nominación foi dobre, xa que a conseguir tamén a actriz Jennifer Jason Leigh na súa primeira participación co director, inicio do qu e desexablemente pode ser unha 'bonita amizade'.
Se sodes seguidores/as de Tarantino, seguro que a disfrutastes, e se vos gusta o bo cine tamén, pero se aínda non o fixestes, xa tendes unha tarefa pendente!
Unha lanza a favor de Di Caprio!
Unha vez máis González Iñárritu consegue abraiar no mesmo grao a espectadores e crítica. Coa súa nova película, The Revenant, non só volveu convencer, senón que tamén ten acadado xa varios premios nas categorías importantes nos Bafta británicos e nos Golden Globe Awards americanos, ademais de obter 12 nominacións aos Oscar, cos cales o director xa foi recoñecido na edición anterior por Birdman (que conseguiu o galardón a mellor película e mellor director).
The Revenant ten todos os elementos das superproducións: unhas imaxes espectaculares rodadas nunha natureza salvaxe e, en moitas ocasións, tremendamente hostil; un argumento moi completo, cargado de angustia e superación e que, a pesares de non sorprender (porque o título xa non o permite), suscita o interese dos espectadores e espectadoras desde o primeiro minuto e o mantén até o final; un reparto excepcional, coas magníficas interpretacións de Leonardo Di Caprio e Tom Hardy e unha coidadosa selección de vestiario e maquillaxe. A estes ingredientes hai que sumarlle o peculiar enfoque de Iñárritu, quen converteu en propia unha trama extraída dunha novela baseada nunha historia real. Así, volve atrapar cos seus característicos xogos de perspectivas e coa capacidade de mergullir ao público na percepción do protagonista a través dos planos da cámara, que mesmo era salpicada polo seu sangue ou empañada polo seu bafo nos momentos máis intensos.
É Iñárritu capaz incluso de conseguir dos seus actores e actrices a mellor interpretación. Quen podería imaxinar hai uns anos que Michael Keaton, cunha traxectoria pouco significativa para a crítica, acadase unha nominación ao papel protagonista nos Oscar pola súa interpretación en Birdman? É, por tanto, esperable e desexable que un actor como Di Caprio, xa nominado en catro ocasións anteriores e cunha traxectoria brillante, consiga, por fin, tan cobizado premio.
Finalizamos esta crónica cinematográfica, por unha parte, coa recomendación do visionado do filme (iso si, non apto para persoas demasiado aprensivas pola rudeza das súas escenas), e, por outra parte, cunha lanza a favor de Leonardo Di Caprio, non só en nome de quen asina esta reseña, senón de toda a clase de 2º de Bacharelato C, amantes do cine de calidade.
Mariola Rodríguez González.
E por suposto, deixamos o trailer para que vos animedes a vela.
A
través da magnífica interpretación de Eddie Redmayne e Alicia Vikander,La
chica danesa(título
en español da orixinalThe Danish Girl) introduce
ao espectador na temática da transexualidade e da súa aceptación durante o
primeiro terzo do século XX.
O enfoque permite sentir a angustia da xove transexual por non ser quen de
reprimir o que sente e o que a identifica, pero tamén reflicte con elegancia e
sutileza os sentimentos que experimenta a súa parella, mesturando frustración,
lástima, aceptación, protección e tenrura.
A historia está baseada en feitos reais, en concreto, na biografía de Lili
Elbe, a primeira transexual sometida a unha cirurxía de cambio de sexo, con
todos os riscos que conlevaba na época. A súa vida recóllese nunha transgresora
novela de 1933,Man into Woman, publicada
por un amigo da propia Lili, e baseada nos diarios desta. Este argumento foi o
xérmolo dunha novela do ano 2000, co nome da adaptación cinematográfica que nos
ocupa e sobre a que se apoiou o director Tom Hooper.
Se á profundidade do tema lle engadimos a actuación dos protagonistas, a
coidada escenografía, a envolvente música e a tenrura coa que o director nos
amosa o mundo interior desta parella, o resultado é unha conmovedora e moi
recomendable película que, ademáis, invita á reflexión e á conciencia social.